Defensie zal zich binnen het NATO kader blijven afspelen. Hierbij zullen de Europese partners gedwongen worden tot sterk verhoogde defensie uitgaven, nu de Amerikanen door de catastrofale ontwikkelingen op de kredietmarkt met hoogste prioriteit in eigen huis orde op zaken moeten stellen. Gelet op de recent fors verhoogde militaire investeringen door Rusland, China en India, in combinatie met de wankele positie van Pakistan en de inherente labiliteit van het politieke krachtenveld in het Midden Oosten, is dit vanuit het oogpunt van onze Europese veiligheid pure noodzaak.
Maar een verhoging van de uitgaven alleen is niet voldoende. Nodig is ook een herijking van de huidige NATO doelstellingen aan de oorspronkelijke intentie en het Handvest van deze alliantie, omdat het er in alle opzichten de schijn van heeft dat de NATO al enige tijd de weg kwijt is. Met betrekking tot de uitgaven geldt dat deze niet alleen technologie en materieel betreffen, maar vooral ook het vergroten van de beschikbare militaire menskracht. In dit perspectief lijkt herinvoering van de Dienstplicht slechts een kwestie van tijd.

Veiligheid heeft de afgelopen weken door de grimmige situaties in enkele steden weer grote aandacht van de media gekregen. Zonneklaar is dat de politiek correcte benadering ‘van het samen thee drinken' niet werkt. Maar het is ook een illusie te menen dat lik op stuk beleid het enige afdoende antwoord is.
Uit onderzoek is al lang bekend dat kinderen uit gezinnen die sociaal slecht integreren, reeds op vijf jarige leeftijd een bijna niet meer in te halen achterstand hebben op leeftijdsgenootjes. Een achterstand op het gebied van taal en andere vaardigheden
die nodig zijn om je in de groei van kind tot [jong]volwassene op een constructieve
manier in onze samenleving te kunnen handhaven en ontwikkelen.
Zo bevinden de ‘rel jongeren' van 2020 zich momenteel in een kritische doelgroep van peuters, die een gerichte integratie benadering vergt van opvoeding en opleiding.
In deze levensfase structureel niets doen, betekent dweilen met de kraan open, met voortgaande criminalisering van een kwetsbare jeugdcategorie als zeker perspectief.
Overigens is de jeugdige probleemcategorie vele malen groter dan die van de manifeste onruststokers.

Onderwijs als vraagstuk speelt hier naadloos op in. Met alle waardering voor het gemiddelde niveau van het VWO en HBO/Universitair onderwijs in Nederland, gaat het duidelijk de verkeerde kant op met het technische beroepsonderwijs. Ondanks de vele kritiek op de onbeheerste instroom van andere nationaliteiten, blijkt al geruime tijd dat de vraag uit het bedrijfsleven en in het bijzonder van het MKB om kwalitatief goed technisch personeel, bij lange na niet door het aanbod uit eigen land kan worden afgedekt. Engelse, Poolse, Tsjechische en Roemeense vaklieden zijn de komende jaren niet zozeer gewild omdat ze goedkoop zijn, maar vooral omdat we ze hard nodig hebben om onze eigen economie draaiende te houden.
Hier ligt tevens een formidabele kans om via technisch onderwijs grote groepen jongeren succesvol in het arbeidsproces op te nemen, zoals dat vroeger via de formule van de kortverbanders in militaire dienst gebeurde.
Het antwoord om dit type onderwijs te versterken ligt voor de hand, maar is niet alleen een zaak van de Rijksoverheid. Samen met het bedrijfsleven zouden we hieraan vorm en inhoud kunnen geven.

In aansluiting op de voorgaande onderwerpen is het momenteel alle hens aan dek om onze economie voor een Wallstreet fiasco te behoeden. Dit kan uiteraard alleen in het kader van de Europese Unie, maar vergt ook nationaal miljarden extra overheidsinvesteringen. Opvallend nogmaals is, dat de voorschaduwen van de Amerikaanse kredietcrisis, tijdens de Algemene Beschouwingen niet zijn opgemerkt.

Maar afwijkend van de uitspraak van Heinrich Heine dat als de wereld vergaat, je naar Nederland moet gaan, omdat daar alles 50 jaar later gebeurt, is de reddingsoperatie van Fortis inmiddels een feit, ten koste van een Nederlandse bijdrage van ruim € 17 miljard.
Een nationalisatie interventie zonder weerga, die Karl Marx ongetwijfeld in een toestand van opperste euforie zou hebben gebracht.

De conclusie is duidelijk: ook in Nederland moet de middenklasse in vervolg op de sterk gestegen energiekosten nu ook de lasten van de kredietcrisis opvangen, ter vermijding van een recessie. En dat op basis van een gemiddeld netto jaarinkomen van € 18000, een kwetsbare economie en met een snel vergrijzende bevolking als demografisch toekomstperspectief.

Tony Colijn - voorzitter afdeling VVD Ede